Kas met een K

Wetenschapscommunicatie

Design – Opdracht 8

Exhibit design. Het ontwerpen van een exhibitie op basis van de animatie die we vorige week gemaakt hebben. Het onderwerp bedenken was al lastig genoeg, want er was niet echt één richting die we op konden.

We hebben gekozen voor een puzzelexhibitie op basis van de moleculaire motor van Ben Feringa (die welgeteld twee secondes in onze animatie voorkomt). Het idee is dat bezoekers zelf met een soort legpuzzel van LEGO aan de slag kunnen. De LEGO-blokjes hebben moleculen erop getekend en er staat een voorbeeld, waarmee duidelijk wordt wat er in mekaar geknutseld kan worden. Zodra het in elkaar zit kan het apparaatje bewegen door er licht op te schijnen! Wunderbar.

Design – Opdracht 7

After Effects! Die hadden we nog niet gehad.

Ik denk dat animaties een van de sterkste vormen van communicatie is, als het doel informatie geven is. Je hebt met animatie alle macht over het product; je kan precies vormgeven hoe het eruit moet gaan zien. Als je er mee om kunt gaan tenminste …

Onze proof of concept is vooral dat: een bewijs dat we nagedacht hebben over een concept, maar het is nog ver van een eindproduct dat we ergens af zouden durven leveren. Animeren is tijdrovend werk (ben ik achter gekomen), zeker als je het programma tegelijkertijd gaat leren kennen. Het was wel erg leerzaam, en ik denk dat het in de toekomst zeker van pas gaat komen!

Het idee is een animatie waarin we de kijker meenemen op een trip langs de afdelingen bètawetenschap op de Science Park Zernike. De mogelijkheden voor middelbare scholieren zijn eindeloos, en op deze manier maken we tegelijkertijd een versimpelde weergave, maar laten we ook zien hoe ongelofelijk veel keuze je hebt. Het idee dat het allemaal heel dichtbij elkaar ligt illustreert ook dat je je niet vanaf het begin meteen vast hoeft te pinnen.

De animatie dient voor nu vooral om de aandacht vast te houden aan de gesproken tekst, en daarop in te spelen. We hebben voor de animatie gekozen voor een terugkerende stijl (steeds dezelfde poppetjes) en een aantal trucjes, zoals het zoom-effect en kleuren. Als we dit verder gaan uitwerken zullen vooral de animaties wat meer gelikt moeten. Daar gaat nou eenmaal veel tijd in zitten :’)

Design – Opdracht 6

Voor deze opdracht ging ik opzoek naar het social media gebruik van bedrijven, en dan in het bijzonder bedrijven die daar succesvol in zijn. Effectief gebruik van bedrijven op Social Media is natuurlijk een compleet nieuw werkveld, en de kansen zijn enorm. Een succesvol Social Media gebruik kan enorm veel aandacht genereren, en dat op de media waar gemiddeld jongere 3 uur per dag op besteed (!).

Toevallig werd ik tijdens het zoeken ‘getagd’ door een vriend in een Facebook-post van Bol.com, en dat was niet de eerste keer. Bol post enorm vaak en ze gebruiken hun sociale platform om in te spelen op jeugdige trends zoals meme’s en andere internethumor. Soms is dit, zoals de internetjeugd die ze willen gebruiken zou zeggen, een beetje try-hard, en dan krijg je een beetje het effect wat je krijgt als ouderen hip proberen te zijn met internettaal en grapjes (plaatje), maar vaak is het ook enorm grappig. Het zorgt er in ieder geval voor dat ze onder de aandacht komen, en dat blijkt uit een slordige 900 duizend likes/volgers op Facebook (ter vergelijking: Coolblue heeft er 450,000).

Afbeeldingsresultaat voor what is up fellow kids

Bol.com valt op vanwege de vele, korte, leuke grapjes die ze posten op hun media. Ze gebruiken het niet voor reclamedoeleinden of marketingdingen, maar indirect zit er wel een marketing-aspect aan. Ze gebruiken voor hun grappen een eigen stijl en producten en zaken die bekend voorkomen als je bij bol.com shopt (reviews e.d.). De grappen zijn soms best gewaagd en sommigen zouden misschien bij een bepaald publiek niet in de smaak vallen, maar ze houden het veelzijdig genoeg om een breed publiek aan te spreken. Ze posten best vaak, maar niet te vaak (+- eens per drie dagen).

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, tekst
Een voorbeeld van een post die maar door een zeer beperkt publiek (fans van het oude YouTube-kanaal Mastermovies) wordt gesnapt, maar voor diegenen (zoals ikzefl) wel hilarisch is

Ik denk dat Bol.com snapt hoe sociale media werkt. Mensen scrollen door een tijdlijn en kijken niet met volledige aandacht naar wat er voorbij komt, dus de posts moeten meteen aandacht trekken. Ze zijn dan ook kleurrijk en simpel, met weinig woorden en aantrekkelijke plaatjes. Bol blijft weg van aanbiedingen of lange verhalen posten omdat mensen dat toch niet gaan lezen, en dan zouden de posts al snel hinderlijk worden. Ze spelen in op een breed publiek, maar richten zich het meest op het publiek dat ook de meeste tijd op internet besteed.

De NS kwam op een soortgelijke manier aan mijn aandacht. Een simpele Google-zoekactie “Bedrijven die het goed doen op Sociale Media”, bracht me op een pagina waar meerdere hilarische acties van de NS tentoon werden gesteld. Vooral in reacties op klantvragen en (onterechte) klachten blinken ze uit met gevatte opmerkingen. Ze vinden “dat ze best een beetje mogen plagen”.

De verhalen die ze zelf posten zijn best uitgebreid, maar wel interessant. Het design is doeltreffend en valt op (geel) en ze focussen op persoonlijke verhalen waar het publiek zich iets bij voor kan stellen en zich in kan leven. Ze zijn ook zeer actief op YouTube met veel hoge kwaliteit content.

Daarnaast is de sociale media een enorm groot klantenservice-medium voor de NS. Ze zijn 24 uur per dag bereikbaar en reageren vaak enorm snel. Zo spelen ze in op de vragen van hun publiek: treinreizigers die een probleem met het OV hebben en dat zo snel mogelijk moeten oplossen. Hun social media-gebruik heeft dus twee kanten waar een kijker allebei mee wordt geconfronteerd wanneer ze op zoek gaan naar een plek om hun vraag te stellen of om te klagen. De klachten worden vaak netjes behandeld.

Wat ik mee zou kunnen nemen voor mijn persoonlijk gebruik is de geselecteerde inhoud die ze posten. Ze limiteren zich tot relevante content, niet te vaak, maar wel engaging en interessant.


Design – Opdracht 4

Opdracht 4: maak een multimedia-product in de vorm van een ‘leerzaam speeltje’ voor in de wachtkamer van de dokter. Het product moet een wetenschappelijk onderwerp hebben en de kinderen lekker bezig houden terwijl ze bezig zijn met de saaiste bezigheid van allemaal: wachten.

De definitie van een ‘multimedia-product’ volgens Richard E. Mayer, een professor in educatie psychologie, is een item dat twee verschillende media gebruikt. Twee goede voorbeelden om samen te combineren zijn geluid en beeld, maar omdat geluid nogal lastig wordt voor een A4’tje focussen wij ons op de combinatie van beeld en (gelimiteerde) tekst.

Het belangrijkste doel van ons product is het bezighouden van de kinderen, en dan vooral met iets wat ze actief bezig zet en waar ze ook nog iets van leren. Onze ‘oneindige’ kaart is een best lastige, origami-achtige klus om te voltooien, dus het houd ze in ieder geval bezig!

Na flink wat geknutsel ziet het er zo uit!

Het wetenschappelijke onderwerp wat we gekozen hebben past zowel goed bij de opdracht als bij het doel van het product. De kinderen zitten natuurlijk bij de dokter, waar ze zijn voor iets met hun eigen (of die van papa of mama) menselijk lichaam.

De content van het product draagt actief bij aan het constructivistische educatie van het kind omdat het zowel voortborduurt op (minimaal) aanwezige voorkennis als het kind actief aanzet om iets te doen voordat ze er daadwerkelijk van leren. Voor het vouwen lijkt het op een warboel waar ze geen informatie uit kunnen halen, maar na het knutselen zien ze pas hoe de informatie bedoelt is. Ze vouwen steeds verder door het menselijk lichaam heen om te kijken welke laag er onder welke laag zit. Het idee dat je lichaam uit zoveel verschillende onderdelen bestaat en de distinctie tussen spieren, botten en organen is al best wel een complex iets, dus op die manier heeft het kind al wel wat voorkennis nodig. Gelukkig zijn pa en/of ma altijd in de buurt om vragen te beantwoorden. Mochten er vragen uit voortkomen die zelfs de ouders niet kunnen beantwoorden, dan kan het kind het altijd nog aan de dokter vragen waarvoor hij of zij aan het wachten is!

De tekst op de kaart is gelimiteerd om de verwerking van overbodige informatie te beperken. Hierdoor blijft er meer ruimte voor de twee andere processen van Multi-Media Learning; het verwerken van nuttige informatie (hoe ziet mijn lichaam er onder mijn huid uit?) en ‘deep information processing’ (hoe vouw ik dit papier in een constructie waarmee ik de verschillende lagen van het lichaam op de goede manier kan bekijken?). Hierdoor stimuleert de kaart de diepere verwerking van de informatie die we willen overbrengen. Ook is de tekst op het papier is kort, duidelijk en informeel, wat het leren nog verder stimuleert.

Het vouwen is best lastig, dus ik denk dat papa of mama (of de dokter ;-)) nog best even bezig zijn. Ze kunnen het natuurlijk altijd mee naar huis nemen om het te proberen met een schaar, wat het allemaal iets netter maakt.

Design – opdracht 3

Een spel ontwerpen. Cool!

Zelden heb ik zo hard gebrainstormd als dat we als groep van 4 voor mekaar kregen afgelopen vrijdag. De briljante ideeën vlogen over tafel en het was nog een hele kunst om er wat concreets uit te halen.

Ik durf wel te zeggen dat ik tevreden ben met het eindresultaat. Het bedenken van een spel voelt als een soort van gigantische zandbak waar je alles kan maken wat je wil. De vrijheid was groot, en dan is het gevaar dat je een veels te ingewikkeld spel maakt…

Het eindresultaat is meer een basis voor een spel waar nog enorm veel spelniveaus en diepgang aan toegevoegd zou kunnen worden, mocht de tijd het toelaten. Voor een eerste versie denk ik dat we al een heel end zijn qua speelbaarheid. Morgen gaan we spelen 😁

Design – Opdracht 2

Bij een lokale apotheek merkt men op dat 60% van de klanten bij het inleveren van medicijnen (wat actief wordt aangemoedigd) ook antibiotica inlevert. Hoe laat je oudere klanten het verschil tussen antibiotica en andere medicijnen zien? Het zou natuurlijk niet moeten gebeuren dat er antibiotica wordt ingeleverd, want de dokter schrijft niet voor niets een bepaalde hoeveelheid voor!

De focus bij deze opdracht lag bij de probleemanalyse, en niet bij de esthetiek van het resultaat. Gelukkig :’) Ik was verantwoordelijk voor het daadwerkelijke design en het bijhouden van de planning in de vorm van een Gantt-chart. Net echt, lekker professioneel!

Mijn photoshop-skills zijn tot nu toe praktisch non-existent, dus dit is een mooie kans om (met gelimiteerde tijd) wat dieper te duiken in de wondere wereld van de grafische vormgeving. Al met al ben ik best trots op mezelf!

Design – Opdracht 1

“Maak in vier uren een ‘Powervideo’ wat laat zien waarom ik enthousiast word van mijn vakgebied in de wetenschap. Gebruik alleen Screencast-O-matic.”

Wat voor ding? Screencast-O-Matic? Er flitsten bij het aanhoren van de opdracht meteen een aantal ideeën door m’n hoofd, maar “Screencast-O-Matic” was nou niet echt de tool van eerste keuze… Ik denk, ik neem wat tekst op, ik plak wat filmpjes aan mekaar en klaar is kees. Nou, Screencast-O-Matic dacht er anders over, want de features zijn nogal beperkt. En al helemaal in de arme-studenten-versie (lees: gratis). In principe het enige wat je kan doen is je scherm opnemen.

Dus, dan moet je creatief worden. Je zou bijvoorbeeld gewoon een video kunnen maken, die editten, en vervolgens afspelen op je scherm terwijl de Screencast-O-Matic z’n werk doet, maar dat kost wel veel tijd. Een PowerPoint-presentatie geven? Dat is dan ook weer saai. Ik heb het anders aangepakt 😉 

Uiteindelijk heb ik een script geschreven, heel veel internetpagina’s met plaatjes geopend, en de audio ingesproken. Wat bleek; ook de audio opnemen van je PC valt onder de Premium-functies, dus de spraakopname afspelen werkt niet. Gelukkig kun je wel Live Narration geven… Dat betekent dat ik de tekst moest inspreken terwijl ik alle acties uitvoer op de PC. Nou ik geef eerlijk toe, dat ging niet in één keer goed. De vier uur was lastig om aan te houden maar uiteindelijk is het toch aardig gelukt! Hoop ik …